Przez te 365 dni przegrałem wiele razy. Dziś piszę po to, żebyście nie musieli powtarzać moich błędów. Zacznijmy od początku…

Początek

Lipiec 2009 był czasem, gdy szukałem dla siebie celu. Potrzebowałem zmiany, ruchu, czegoś na czym się skupię i co zmotywuje mnie do ostrego działania. Nagle przyszła mi do głowy prosta myśl – cel: milion w 12 miesięcy. Pomyślałem sobie „Świetnie! Dlaczego nie spróbować?”

Pierwszego września stworzyłem bloga, napisałem pierwszy wpis i wystartowałem.

Decyzję podjąłem bez większego zastanowienia, analizy i szczegółowego planu. Cieszyłem się. Byłem pełen energii, pasji, pewności  siebie i ostatecznego sukcesu. Wszystko wydawało się łatwe.

Miałem wiele pomysłów, wiele możliwości i dużo energii do wykorzystania. MLM, szkolenia, pisanie, „biznes” – coś musiało się udać. W wyobraźni liczyłem tylko pieniądze i ustalałem kolejne etapy.

Za każdym razem wyobrażenia i plany mijały się z rzeczywistością.

Działaj, działaj, działaj!

Rozpoczęcie „drogi do miliona” łączyło się też z dużą zmianą w moim życiu. Przeprowadzka 450 kilometrów od rodzinnego domu, całkowita zmiana otoczenia, samodzielność, nowi ludzie i nowe możliwości. To miał być nowy etap – moje nowe życie.

Postanowienie podstawowe było proste – mniej myślenia, a więcej działania. Zamiast ciągłego planowania na kartce, z długopisem w ręku skupienie na realizacji planów i wdrażaniu pomysłów w życie. Tak jak sobie postanowiłem, tak też działałem przez cały ten rok. Pomysłów i planów było wiele.

Zaczynając od biznesu, który chciałem mieć „od zawsze” (już w szkole podstawowej wiedziałem, że chcę być przedsiębiorcą). To naturalna dla mnie droga. Wiedziałem, że już teraz przyszedł odpowiedni czas na to, żeby zacząć działać i faktycznie postarać się mocniej o własny biznes.

Pomysł, szybka decyzja, opracowanie koncepcji, a wreszcie skompletowanie zespołu. Zaraz potem kontaktowanie się z inwestorami i funduszami seed/VC. Konkursy, spotkania i rozmowy. Wszystko to skutecznie mnie zajmowało, sprawiało też, że czułem się poważnie. Jakbym naprawdę był biznesmenem.

W czerwcu rozmawiałem z kolegą przez skype. Normalna rozmowa, luźna, a podczas niej pytanie o to, jak się mój biznes. Już od jakiegoś czasu nie lubiłem, gdy ludzie zadawali mi to pytanie, ale nie dało mi to do myślenia. Dopiero teraz do mnie dotarło. Działam dobre pół roku, a mimo to wciąż stoję w miejscu. Wciąż jesteśmy na etapie prototypu…

To było otrzeźwienie. Nie jestem żadnym biznesmenem. To co robię to tylko zabawa w biznes. Z takiej zabawy nigdy nie będzie poważnych pieniędzy. Jeśli naprawdę chcę być przedsiębiorcą potrzebuję doświadczenia, wiedzy, umiejętności. Słowem – potrzebuję kompetencji!

Oczywiste? Teraz tak, ale kiedy zaczynałem wszystko wydawało się łatwiejsze, prostsze…

Oprócz tego były też szkolenia. Mimo że miałem nimi zająć się mocniej, to przez cały ten czas nie traktowałem tego zajęcia poważnie. W efekcie przeprowadziłem tylko kilka darmowych warsztatów, w organizacji studenckiej.

Sama organizacja dała mi dużo więcej niż studiowanie – kontakty, doświadczenie, praktykę i poczucie, że robię coś ważnego. Na uczelni nie zagościłem zbyt długo. Już po trzech miesiącach, w grudniu, byłem prawie pewien że zrezygnuję. Nie odpowiadały mi te studia. Od zawsze chciałem nauczyć się biznesu, a widziałem że na uczelni pełnej teorii i pustego gadania nie będzie to łatwe.

Nie jestem przeciwny studiom. Po prostu wiem, że w moim przypadku się one nie sprawdzą. Papier mnie nie interesuje, a wiem doskonale, że na zdobycie wiedzy i umiejętności są inne, bardziej efektywne sposoby niż studiowanie.

Przez cały czas, również dziś, słyszę pytania o to, dlaczego zrezygnowałem ze studiów. Nie potrafię znaleźć jednej trafnej odpowiedzi. Zamiast tego sam wolę zapytać – a dlaczego w ogóle miałbym studiować? Dla wielu studia są oczywistością, ale nie dla mnie.

Jeszcze nie usłyszałem argumentu, który miałby mnie do studiów przekonać. A najciekawsze jest to, że przez cały ten czas nikt nie wspomniał o argumencie najważniejszym – że dzięki studiom zdobędę przydatną wiedzę, umiejętności i doświadczenie…

Innym tematem, którym chciałem się zająć była efektywność. Chciałem uczyć ludzi tego jak być efektywnym, jak działać szybko i dobrze, jak osiągać cele.

Możliwości było wiele – szkolenia, coaching, książka, narzędzia papierowe i elektroniczne, a nawet gra planszowa. Nad wszystkim tym spędziłem dużo czasu i doprowadziłem do całkiem zaawansowanego stanu.

Ostatecznie nic poważnego z tych działań nie wyszło. Dlaczego? Po pierwsze dlatego, bo jedną rzecz zrozumiałem – nie mogę uczyć ludzi tego jak być efektywnym, dopóki sam nie będę miał efektów.

Drugi powód to GTD – Getting Things Done. Zanim wdrożyłem system Davida Allena, stworzyłem swój własny i według niego działałem. Byłem zadowolony, ale gdy tylko zacząłem używać GTD, „przesiadłem się” na niego całkowicie. To niesamowite, jak GTD zmieniło moje życie, odstresowało i pozwoliło zapanować nad wszystkimi moimi działaniami!

Przez ten czas zajmowałem się również pisaniem. Tu nastąpiła duża zmiana. Kiedy zaczynałem nie potrafiłem sprawnie złożyć czterech zdań. Teraz z łatwością piszę artykuły na cztery strony.

Książka „o życiu” – dość krótka, ale jest – opublikowana na blogu.

Książka „o sukcesie” (nie wymyśliłem jeszcze tytułu) – w połowie w formie obrazków/schematów – jest jako szkic, na dysku, czeka na odpowiedni moment. Czas kiedy osiągnę sukces, bo dopiero wtedy będzie ona miała sens…

Artykuł o „Nowym biznesie” – kiedy przesłałem go do redakcji, okazało się że jest niezły, ale za to ja nie mam doświadczenia, przedstawiam za dużo teorii, a zbyt mało przykładów.

Od samego początku postanowiłem, że na blogu nie chcę zarabiać. Łącznie stworzyłem 104 wpisy. Pisałem dość nieregularnie, często zbyt mało przykładając się do poszczególnych tekstów, ale skoro ktoś mnie czytał, to nie było tak źle.

Oprócz tego były też możliwości współpracy, z którymi przez cały czas wiązałem duże nadzieje.

Osoba zajmująca się doradztwem strategicznym, którą poznałem jeszcze w grudniu i przez cały czas byliśmy „w kontakcie”. Zawsze coś przeszkadzało, żeby poważniej porozmawiać o współpracy. Kiedy w końcu przyszedł odpowiedni czas, okazało się że nic z tego nie wyjdzie – bo człowiek ten woli pracować sam. Nie chciał, albo nie potrafił powiedzieć mi tego wprost. A ja wciąż byłem pewny, że uda nam się razem działać…

Inna współpraca, z firmą doradczą specjalizującą się w innowacjach jest „w toku”. Dopiero okaże się czy uda nam się współpracować, czy też nie mają na to chęci, ale boją się postawić sprawę jasno.

Kolejna współpraca dotyczyła promocji firmy zajmującej się dystrybucją kominków. Tutaj rozmowy były bardzo zaawansowane, spotkaliśmy się, mówiliśmy już nawet o konkretnym wynagrodzeniu. Po spotkaniu przesłałem umówione dokumenty. Dwa dni później zadzwoniłem. Usłyszałem że oddzwonią już kolejnego dnia. „Skontaktuję się ze wspólnikiem i damy znać”. Telefon milczy do dziś. Kabaret. Nie mam ochoty, żeby do nich wydzwaniać.

Jest też współpraca, która faktycznie ma miejsce. Zaczęło się od ogłoszenia na goldenline. Napisałem, że poszukuję mentora, osoby doświadczonej i wymagającej, która mnie poprowadzi. Udało się. Skontaktował się ze mną dokładnie taki człowiek, jakiego potrzebowałem – doświadczony, wymagający, fachowy.

Jestem sprzedawcą, marketerem, asystentem konsultanta – można nazywać mnie na różne sposoby. Ważne że działam, uczę się i rozwijam. Klientów jeszcze nie pozyskałem, ale uda się jeśli będę pracował. A będę, z całą pewnością. Stopniowo coraz bardziej zagłębiał będę się w tematykę doradztwa i szkoleń, jednocześnie ucząc się biznesu.

Było też kilka innych większych i mniejszych projektów i aktywności. Wszystko to razem skutecznie zajmowało mój czas. Byłem zajęty, zaangażowany, pracujący. Pozostało tylko jedno pytanie… gdzie są EFEKTY?

Każdego miesiąca było coraz gorzej. Zmniejszała się pewność siebie, wiara w sukces i swoje możliwości. Im więcej było rzeczy, których się chwytałem, tym była ona mniejsza.

Co jakiś czas, robiłem analizy, szukałem błędów, podejmowałem decyzje. Za każdym razem miało być lepiej. Było wciąż tak samo.

Aż wreszcie zadzwonił telefon. To było już w lipcu. Zaraz po tym jak zadzwoniłem do rodziców z wiadomością, że potrzebuję pieniędzy na czynsz…

Ten telefon był mocnym kopniakiem z zewnątrz. Potrzebowałem tego. To był już moment, w którym się zagubiłem. „Zastanów się poważnie!” – to mnie otrzeźwiło. I faktycznie wtedy się zastanowiłem. Zrobiłem głęboki rachunek sumienia. Tak głęboki jak nigdy wczesniej. Przeanalizowałem każde swoje działanie, każdą ważną decyzję.

Chciałem znaleźć odpowiedź na podstawowe pytanie: Dlaczego nie mam efektów?

W ten sposób ustaliłem dziesięć głównych przyczyn.

Zamiast skupiać się tylko na błędach, postanowiłem wyciągnąć z nich wnioski na przyszłość. Dziesięć grzechów głównych przemianowałem na dziesięć głównych przykazań.

Dziesięć przykazań na to, jak być efektywnym

1. Zachowaj równowagę między myśleniem a działaniem (potencjałem a wykonaniem)

2. Wyciągaj i wdrażaj wnioski

3. Dąż do celów, żeby spełnić marzenie, a nie żeby zadowolić innych

4. Działaj zdecydowanie i wytrwale, jednocześnie słuchając innych

5. Podejmuj tylko te działania, które zbliżą Cię do celu

6. Bądź pokorny. Doceń potrzebny czas, pracę do wykonania i realne możliwości

7. Szukaj sposobów, zamiast szukać wymówek

8. Działaj razem z ludźmi. Zamiast robić wszystko sam – pytaj, słuchaj, współpracuj

9. Licz na siebie. Nie czekaj na innych, na cud albo na sprzyjające okoliczności

10. Zacznij od czegoś małego. Nie skupiaj się od razu na zbyt wielkich celach

Wszystkie te przykazania łamałem. Robiłem to na tyle często, żeby nie zasłużyć na tytułowy milion, ani nawet na małą jego część. Brak efektów skutecznie niszczył motywację.

Budowanie motywacji

Przez ten rok dokładnie sprawdziłem na sobie co motywuje, a co działa wręcz odwrotnie.

Duży, odległy cel zdecydowanie może działać motywująco. Trzeba wciąż o nim pamiętać, ale skupiać się przede wszystkim na bieżących działaniach. Cel ma wyznaczać kierunek i dawać sens codziennej pracy, ale sam w sobie nie powinien zajmować zbyt wiele czasu.

Warto być wytrwałym, działać zgodnie z ustalonym planem, ale nie można przesadzać. Ja przesadziłem. Za wszelką cenę chciałem zarobić na kilka ustalonych sposobów, innych nie biorąc pod uwagę. Nie chciałem iść do „normalnej” pracy nawet wtedy gdy cierpałem głód. Byłem uparty. Chciałem się w ten sposób zmotywować. Wiedziałem, że jeśli nie będę miał żadnych pieniędzy to po prostu będę MUSIAŁ coś zarobić. Poruszę niebo i ziemię, żeby tego dokonać.

Nie dokonałem. Z jednej strony byłem zbyt mało wytrwały, a z drugiej – chciałem osiągnąć zbyt wiele już na samym początku. Łamałem czwarte i dziesiąte przykazanie.

Nie miałem wyjścia i musiałem pieniądze pożyczyć. To też miało mnie zmotywować, zmusić do działania. Okazało się że jest inaczej i pożyczone pieniędze zamiast zmotywować dobiły mnie jeszcze bardziej. Kiedy pożyczałem pieniądze na chleb traciłem resztki wiary w siebie, szacunek do własnej osoby. Stopniowo czułem coraz większe zniesmaczenie, chwilami nawet obrzydzenie… uczyłem ludzi tego jak osiągać sukcesy, a sam musiałem pożyczać pieniądze na chleb…

Za wszelką cenę trzeba tego unikać. Robić cokolwiek, znaleźć jakąkolwiek pracę, byle tylko nie pożyczać, nie zniżać się, nie tracić wiary.

Innym odkryciem jest to, że gdy człowiek nie ma pieniędzy i nie jest pewny o swoją przyszłość, sukces wcale go nie motywuje. Dla mnie chwile kiedy osiągałem małe sukcesy i realizowałem cele – były jedynymi chwilami, gdy mogłem wreszcie odpocząć. Rozleniwiałem się. Przez cały czas czułem napięcie i bardzo potrzebne były mi te krótkie momenty wytchnienia.

Inaczej jest, gdy człowiek nie ma noża na gardle. Wtedy jest komfort, nie trzeba martwić się, jak przeżyć do pierwszego i można myśleć o działaniu. Wtedy sukcesy zamiast rozleniwiać motywują i napędzają jeszcze bardziej.

Ostatnia lekcja o motywacji dotyczy wyznaczania celu w postaci kwoty pieniędzy. Okazało się, że milion nie był najlepszym wyborem. Tego rodzaju cel polecam tylko wtedy, gdy wiąże się on z ustaloną metodą jego osiągnięcia. Gdy myśląc o danej kwocie widać dokładnie, jakie działanie jest do wykonania. Gdy metoda nie jest ustalona cel w postaci pieniędzy może tylko budzić frustrację.

Jeśli nie wiesz dokąd zmierzasz…

Milion złotych nie mówił nic o kierunku, w jakim zmierzam. Pieniądze nie są dla mnie celem samym w sobie. Wie o tym każdy, kto zna mnie bliżej.

Główna przyczyna mojej porażki (do czego doszedłem dopiero przed kilkoma dniami) zawiera się w motto, które jest z nami od samego początku blogu:

” Jeśli nie wiesz dokąd zmierzasz, zmierzasz donikąd”

Po roku miotania się wiem w końcu, dokąd zmierzam. I to jest mój największy sukces. Zrozumiałem co lubię robić, w czym jestem dobry, jakie są moje silne strony. To wielki plus. Oprócz niego są też inne sukcesy:

- ludzie, których poznałem i z którymi wierzę, że rozwiniemy ciekawy biznes

- organizacja studencka, gdzie poznałem ambitnych, młodych ludzi i nauczyłem się działać w grupie

- znajomość i współpraca, którą nawiązałem z osobą niezwykle doświadczoną, życzliwą a jednocześnie wymagającą. Jest to dla mnie jednocześnie mentor i partner.

- rozwinięte umiejętności miękkie – kreatywność, komunikacja, zarządzanie działaniami to główne z nich

- doświadczenie w pisaniu i prowadzeniu szkoleń

- samodzielność, pokora i wiele lekcji od życia

Jak wiele z tego co osiągnąłem (lub nie) wynika z założonego celu i „drogi do miliona” tego nigdy nie ustalę. Ale jedno wiem na pewno – było warto!

Mądrzejszy mądrością życiową, bardziej skupiony, z pokorą i bagażem doświadczeń ruszam w dalszą drogę.

Popełnię jeszcze niejeden błąd i przegram jeszcze nie raz, ale nie ma w tym nic złego ani nadzwyczajnego. A gdy nauczę się w pełni doceniać i doświadczać życia, będę o wiele bogatszy niż niejeden milioner.

Mówienie o zdobywaniu miliona powinno wywołać pusty śmiech biorąc pod uwagę moją dzisiejszą sytuację. Zamiast miliona złotych mam wiele niezrealizowanych celów, niespełnionych marzeń, niezakończonych projektów  i wiele nauczek. A oprócz tego kilka tysięcy – długów.  Twarde zderzenie z rzeczywistością.

W ciągu tych 365 dni zrobiłem duże koło, żeby powrócić dokładnie do tego samego miejsca, w którym zacząłem. Siedzę przed tym samym komputerem, stukając w klawiaturę, którą napisałem pierwszy raz o moim celu. Zastanawiam się, czy było warto? Czy jestem teraz lepszym człowiekiem…?

Dokładnie za tydzień opublikuję dłuższy tekst zawierający wszystko to, czego ważnego się nauczyłem. Nie chcę występować w roli nauczyciela – bo na to nie zasługuję – ale z całą pewnością wiem, czego NIE robić i czego się ustrzec. Właśnie ten wpis będzie ostatnim, który opublikuję na blogu.

Mimo to w dalszym ciągu będę dążył do osiągnięcia celów – chociaż bez tak wielkiego rozgłosu i z większą ilością pokory niż dotychczas. Dopiero gdy się uda powrócę, a blog znów ożyje. Wtedy pomogę takim samym jak ja – młodym i ambitnym, ale bez doświadczenia i kontaktu z rzeczywistością. To jednak melodia przyszłości – zbyt wcześnie żeby się nad tym zastanawiać.

Wciąż będę obecny w sieci. Być może już niedługo założę kolejnego bloga, o bardziej określonej tematyce.

Pozostaje mi tylko jedno:
Oficjalnie ogłaszam koniec „drogi do miliona”. Dziękuję.

Jak pewnie zauważyliście – ostatnio nie pojawiają się żadne wpisy. Częściowo dlatego, bo byłem zajęty, ale to marne usprawiedliwienie. Brak weny to też tylko wymówka…

Gdy postanowiłem zacząć pisać bloga, chciałem żeby był on miejscem, w którym mówię o sobie. O tym, jak idą moje działania, jak zdobywam kolejne cele, jak osiągam sukcesy.

W praktyce wyszło, że bardziej niż miejsce o mnie i mojej „drodze” było to miejsce, gdzie dziele się wiedzą, przemyśleniami i naukami. Żałuję, że przez cały ten czas tak niewiele opowiedziałem na mój temat.

Chcę, żeby z mojej rocznej „wędrówki” pozostało coś trwałego, pozytywnego i przydatnego dla Was. Niestety nie będzie to tytułowy MILION… zamiast niego będą to lekcje - najważniejsze nauki, które przez ten czas wyciągnąłem. Mam obowiązek, żeby nimi się podzielić.

Kolejny wpis opublikuję 1 września – dokładnie rok od rozpoczęcia „drogi do miliona”. Tam napiszę o moich dalszych planach, również tych związanych z blogiem.

Tydzień po nim przedstawię – w postaci wpisu lub pdf-a wszystko to, czego się nauczyłem oraz opiszę dokładnie, co takiego porabiałem przez te 365 dni.

PRZEGRAŁEM – ale i tak jest o czym opowiadać

Najpierw zacytuję jego słowa:

” Wiecie, czego ludzie potrzebują najbardziej? Chcą, aby za nimi tęskniono. Chcą, by zauważono ich nieobecność, kiedy się nie zjawią. Chcą, by ktoś tęsknił, gdy odejdą. Przywódca plemienia może sprawić, że tak będzie.

To fascynujące: wszyscy przywódcy są charyzmatyczni, ale nie potrzebujesz tej cechy, by zostać przywódcą. To bycie przywódcą daje Ci charyzmę. Jeśli przyjrzeć się i zbadać tych, którym się udało, to właśnie stąd bierze się charyzma –  z przewodzenia. „

To bardzo ważne słowa w dyskusji o tym, czy przywództwa można się nauczyć czy też może jest ono czymś, z czym rodzimy się lub nie. Ja stoję gdzieś pośrodku między tymi dwoma stanowiskami. Jednak w kwestii bycia charyzmatycznym zdecydowanie uważam, że jest to cecha, której można się nauczyć i która kształtuje się przez całe życie. Wynika ona z doświadczeń oraz tego, czy w ogóle jest chęć, by się ujawniła…

Gdy osoba zostaje przywódcą, staje się odpowiedzialna za innych ludzi. Gdy postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i zachęca do tego inne osoby – wtedy okazuje się, że i ona ma charyzmę. To bycie z ludźmi i dla ludzi pokazuje charyzmatyczność i wyjątkowość – bo daje nam większe możliwości oddziaływania i rzuca na osobę-przywódcę większe światło.

Definicja wikipedii przedstawia się następująco:

” Charyzma jest to atrybut, osobista cecha jednostki, wyjątkowa jakość jej przypisywana, coś, co ktoś posiada lub jest w to wyposażony. Charyzmę utożsamia się z wszelkiego rodzaju osobistymi cechami jednostki, które czynią ją wyjątkową na tle reszty społeczności. „

Osobista cecha, wyjątkowość, bycie jedynym w swoim rodzaju. To jest dokładnie to, o czym opowiadałem dwa wpisy temu!

Człowiek znów stał się ważny i znów traktuje się go jako wyjątkową jednostkę. Dzięki temu mamy większe szanse i możliwości na to, żeby pokazać swoją indywidualność. Okazuje się, że każdy z nas jest charyzmatyczny, bo każdy jest wyjątkowy.

Chyba, że sami z tej wyjątkowości zrezygnujemy i wtopimy się w szary tłum, upodabniając się do innych ludzi. Charyzmy możemy pozbyć się tylko na własne życzenie…

Ten miesiąc nauczył mnie wiele. Na nowo zrozumiałem znaczenie pracy, pokory i wytrwałości.

Lipiec był dla mnie okresem z jednej strony rozczarowań, ale z drugiej – otworzeniem się kilku możliwości. Patrząc na to jak wygląda sytuacja w tym momencie, nie mogę być zadowolony. Mimo to właśnie w tym miesiącu zdobyłem silne podstawy dzięki którym jestem pewny, że będzie dużo lepiej. A mogę być pewny, bo podstawy dotyczą tego co siedzi mi w głowie. Znów okazuje się, że to w myślach wszystko się zaczyna:)

Do końca mojego Wyzwania pozostał już tylko miesiąc. Będzie wtedy czas na podsumowania, refleksje i wyciąganie nauk.  Z dniem 1 września 2010 roku zakończę pisanie tego bloga – przynajmniej w takiej formie, w jakiej to dziś wygląda.

A teraz obiecana piosenka.  Grają:
- Paco De Lucia
- John McLaughlin
- Ali Di Meola

Na początek polecam doskonałe wystąpienie Setha Godina, które zainspirowało mnie do podjęcia tematu:

Wszystko o czym mówi Seth łączy jedno słowo – zmiana.

Nowe media i środki komunikacji dają niesamowite możliwości, żeby wspólnie z podobnymi do nas ludźmi kreować rzeczywistość. Takie grupy osób, połączonych wspólnym celem Godin nazywa plemionami. I mimo, że plemiona istnieją już od dawna, to w XX wieku, przede wszystkim dzięki mass mediom, zostały zapomniane.

Dziś, w czasach MySpace, Facebooka i Twittera – coś się zmienia. Z wykorzystaniem internetu tworzą się nowe społeczności. Te które istniały wcześniej, wykorzystują internet, by działać jeszcze mocniej i na większą skalę. Wraz z pojawieniem się nowych technologii możemy wchodzić w interakcje z ludźmi, których nigdy wcześniej byśmy nie spotkali.

Główną zmianą jest odejście od masowości na rzecz indywidualnego traktowania. Bardzo ważna staje się personalizacja.

Media zamiast mówić do wszystkich coraz częściej zwracają się bezpośrednio do konkretnej osoby. Przykładem są filmy na You Tube. Jaka inna tradycyjna telewizja da nam możliwość wyboru spośród kilku milionów dostępnych treści i oglądania dokładnie tego, na co mamy ochotę w tej konkretnej chwili oraz podjęcia dyskusji z ludźmi, którzy zrobili to samo co my?

Widać to w biznesie, gdzie coraz częściej odchodzi się od tworzenia jednakowych produktów dla wszystkich na rzecz budowania unikalnych doświadczeń dla każdego z osobna. Przykład? Fiat 500 i ponad 500 tysięcy dostępnych konfiguracji, dzięki czemu mamy gwarancję, że nasz samochód będzie wyjątkowy.

Być może zabrzmi to zbyt wzniośle, ale według mnie właśnie teraz to człowiek znów staje się najważniejszy. Jednostka znów staje w centrum i w tym sensie jesteśmy świadkami odrodzenia. Ponowne skupienie na człowieku daje nam siłę, a nowe technologie dają nam nowe szanse.

Odchodzi się od wrzucania ludzi do sztucznie wydzielonych segmentów, w których wszyscy jesteśmy podobni, odczuwamy podobne potrzeby i mamy te same problemy. To fałsz, bo przecież każdy z nas jest inny, każdy jest wyjątkowy i każdy ma coś swojego do powiedzenia.

Możemy łączyć się, działać wspólnie i rozwiązywać NASZE WŁASNE problemy, w ten sposób zmieniając świat. I nie chodzi tutaj o zmianę CAŁEGO świata – tak samo jak w przemianie życiowej nie chodzi o zmianę całego życia. Zawsze chodzi o zmianę małego fragmentu, jednego elementu z całej wielkiej układanki. Właśnie taka zmiana może spowodować dużą różnicę.

Wystarczy wstać i dostatecznie głośno opowiedzieć swoją historię. Jeśli będzie dobra, to dołączą do nas kolejni, myślący podobnie. Zbudujemy swoje własne plemię, staniemy się przywódcami własnego ruchu.
Mimo że zmiana stała się łatwiejsza, to świata wciąż nie da się zmienić w pojedynkę.

Filed under: Jak żyć?, Przywództwo Tagged: coraz ważniejsza personalizacja, indywidualne traktowanie, jak zmienić świat, odrodzenie jednostki, plemiona i przywództwo ]]> http://milionw12miesiecy.wordpress.com/2010/07/28/zmiana-stala-sie-latwa/feed/ 0 wojciechdudziak http://milionw12miesiecy.wordpress.com/2010/07/27/dlaczego-wymowki-sa-grozne/ http://milionw12miesiecy.wordpress.com/2010/07/27/dlaczego-wymowki-sa-grozne/#comments Tue, 27 Jul 2010 12:08:32 +0000 Wojciech Dudziak http://milionw12miesiecy.wordpress.com/?p=930 ]]> Wymówki są usprawiedliwianiem się  przed samym sobą.

Odkryłem je całkiem niedawno. Zaskoczyło mnie to jak często sam tworzę je i szukam. Zbyt często..

Najczęściej wymówki występują w dwóch sytuacjach:

1. Gdy się boimy – wtedy za wszelką cenę chcemy udowodnić, że to czego się boimy tak naprawdę wcale nie jest nam do szczęścia potrzebne.

2. Gdy powinniśmy zrobić coś, czego nie chcemy – wtedy szukamy tylko takich argumentów, które utwierdza nas w naszym (negatywnym) nastawieniu.

W obu przypadkach naginamy obraz rzeczywistości do naszych własnych potrzeb. Zamykamy oczy na to co nam nie odpowiada a otwieramy tylko wtedy gdy patrzymy na rzeczy dla nas wygodne. Interpretujemy świat na nasz własny, zakręcony sposób.

To nie jest groźne, bo ostatecznie każdy z nas ma swoją własna wizję świata. Jednak interpretacja związana z wymówką i ciągłym poszukiwaniem usprawiedliwień oddala nas od działania – a to już jest groźne. Bo jeśli nie działamy – to nie mamy efektów…

Warto więc zapamiętać te słowa:

„Zamiast szukać powodu – szukaj sposobu”

Zamiast myśleć o tym dlaczego nie warto osiągać celu
dużo lepiej zastanowić się, jak ten cel osiągnąć.

W jaki sposób zwalczyć ciągłe poszukiwanie powodów? Ja stosuję dwie metody:

1. Wyznaczniki – czyli zasady i plany działania, których się mocno trzymam. Gdy określają konkretną pracę do wykonania, to nie ma miejsca na wymówki.

2. Świadomość – uważne wsłuchiwanie się w swoje myśli, jednocześnie starając się zachować przy tym jak największy obiektywizm. Trudne, ale wykonalne.

A może macie jakieś własne, sprawdzone sposoby na to jak pozbyć się wymówek?

Są to słowa pospolite, a jednocześnie bardzo ważne. Nie zawsze potrafimy wyjaśnić, co się za nimi kryje, ale wydaje się, że każdy z nas je rozumie. Intuicyjnie.

Jednak czy rozumiemy tak samo? A co jeśli nie, jeśli rozumiemy na różny sposób? Czy na przykład dwie osoby mogą wspólnie dążyć do szczęścia, gdy to czym ono jest, rozumieją inaczej?

Dziś postanowiłem przyjrzeć się dokładniej jednemu z tych ważnych, bardzo pospolitych słów. Posłużę się tutaj myślami innych, którzy odpowiedzi poszukiwali już długo przede mną. Cel – znaleźć odpowiedź na pytanie:

Czym jest MĄDROŚĆ?

Mądrość to Pokora i Doświadczenie

„Tolerowanie głupców jest nieodzownym elementem mądrości.”
- Anthony Eden

„Mądrość to córka doświadczenia.”
- Leonardo da Vinci

„Mądrość zebrana przez lata nauczyła mnie, że każde doświadczenie jest nowym odkryciem.”
- Ansel Adams

„Mądrość przychodzi wtedy, kiedy nie jest nam już do niczego potrzebna”
- Gabriel García Márquez

Mądrość to Poznawanie i Ciekawość

„Niedziwienie się niczemu jest, oczywiście, oznaką głupoty, a nie mądrości.”
- Fiodor Dostojewski

„Z dwóch mądrych mądrzejszy jest ten, który mniej mówi.”
- Anna Kamieńska

„Mówienie jest rzeczą głupców, milczenie – tchórzy, a słuchanie rzeczą mędrców.”
— Carlos Ruíz Zafón

„To czy człowiek jest inteligentny poznaje się po jego odpowiedziach. To czy jest mądry, po pytaniach.”
- Nadżib Mahfuz

Mądrość to więcej niż Wiedza

„Można być bardzo mądrym zupełnie bez nauki.”

„Mądrości nie można przekazać. Wiedza, którą próbuje przekazywać mędrzec, brzmi zawsze jak głupota.”
— Hermann Hesse

Mądrość to Wybór i Otwartość

Mądrość jest to wspaniały pałac bez ścian, wystawiony na wszystkie wiatry, burze, mrozy i skwary.
Głupota jest to duszna i ciemna chatka o grubych, szczelnie ułożonych ścianach, nie dopuszczająca żadnych zmian atmosfery.
Nie dziw, że większość ludzi woli mieszkać w takiej chatce niż w takim pałacu.
- Aleksander Świętochowski

A jaka jest Wasza odpowiedź?

A więc dowiedz się, jak to zmienić:

Najlepszą na świecie motywacją jest mieć nóż na gardle.

Sytuacja, gdy MUSISZ coś zrobić i nie masz odwrotu.
Gdy Twoje życie zależy od tego, czy osiągniesz sukces.

W takich chwilach budzi się w nas wielka motywacja.  Gdzieś z zakamarków organizmu odnajdujemy nowe, wielkie, niespożyte siły.  Działamy na 120 procent.

Jeden z noży właśnie zbliża się do mojego gardła. Dlatego kończę pisać. Działam.

Kiedyś miałem pomysł stworzenia gry planszowej, która miałaby uczyć ludzi efektywności oraz zarządzania działaniami. W założeniach podobna do gry Cashflow Roberta Kiyosaki’ego, uczącej  inteligencji finansowej. Zbuduję ją, ale jeszcze nie w tej chwili:)

Gra ma być jak najlepszym odzwierciedleniem rzeczywistości. Tworząc jej zasady i określając zależności pomiędzy poszczególnymi elementami próbowałem maksymalnie dobrze odwzorować reguły z naszego realnego życia. Właśnie odkrywając te reguły doszło do mnie kilka bardzo interesujących prawd.

Próbując dotrzeć do tego, co w naszym świecie jest kluczowe jeśli chodzi o efektywność doszedłem do jakże prostego, ale wcale nie oczywistego odkrycia:  Są jedynie dwa zasoby jakimi dysponujemy absolutnie najważniejsze jeśli chodzi o naszą efektywność:
nasz CZAS oraz ENERGIA.
Cała reszta to tylko pochodne od tych dwóch:)

Zrodziła się z tego fajna myśl – każdy z nas może być efektywny i osiągnąć sukces jeśli tylko opanuje jedną sztukę – sztukę zarządzania swoim czasem i energią. To, że są na świecie ludzie sukcesu, z większymi od innych osiągnięciami oznacza tylko, że lepiej ją opanowali.

Innym elementem gry są „wskaźniki”. W aktualnej wersji występują trzy.
Są to:

• wskaźnik relacji
• wskaźnik zadowolenia
• wskaźnik energii

Wcale nie miałem zamiarów skupiać się właśnie na nich. Tak jakby samoistnie doszło do mnie, że trzema kluczowymi kwestiami w naszym życiu, których wartość dobrze jest „mierzyć” są stopień naszych relacji z ludźmi, stopień naszego zadowolenia oraz stopień naszej energii.

Postanowiłem dziś, że podzielę się z Wami moimi odkryciami – stworzyłem więc rysunek dzięki któremu łatwo można zrozumieć na czym cała rzecz polega (kliknijcie żeby był lepiej widoczny).

Narysowałem życie:)

Prawda, że proste?
Dzieciom w zerówce wystarczy ten rysunek pokazać, żeby zrozumiały co z czego wynika:)
Model oczywiście jest uproszczony i wymaga poprawek, ale mimo to i tak wiele można się z niego dowiedzieć:

• O tym jak ważne (lub nie ważne?) są w naszym życiu relacje
• O tym jak istotne jest by DZIAŁAĆ
• O tym skąd się bierze zadowolenie
• O tym dlaczego odpoczywać i po co nam energia
• O tym, że wszystko toczy się w czasie – i że zawsze należy ten czas uwzględniać

Poza tym jest jeszcze moja śmiała teza - zadowolenie determinuje sukces. Człowiek zadowolony ma większe szanse na zwycięstwo.

Jest też kilka pytań:

• Czym zadowolenie i szczęście są tym samym?
• Jeśli tak – to co poza dobrymi relacjami, sukcesami oraz przyjemnościami prowadzi do szczęścia?
• Jeśli nie – to w którym miejscu szczęście umieścić?
• Aż trzy strzałki prowadzą do zadowolenia – czy właśnie ono jest najważniejsze?
• W jaki sposób mierzyć stopień relacji, zadowolenia oraz energii?
• Co ważnego należy jeszcze dodać do rysunku?

Filed under: Efektywność, Jak żyć? Tagged: czas jest ważny, energia jest ważna, jak narysować życie, wizualizacja życia, zadowolenie determinuje sukces ]]> http://milionw12miesiecy.wordpress.com/2010/07/07/narysowac-zycie/feed/ 3 wojciechdudziak zyciewobrazie